Waarom ik dit heb gemaakt
Ik heb me nooit lang op één ding kunnen concentreren.
Aan interesse lag het niet. Ik ging zitten, begon, dwaalde af en had een uur later bijna niets om te laten zien.
De pomodorotechniek was het eerste dat daar iets aan veranderde, omdat ze me de beslissing uit handen neemt: de timer zegt wanneer ik werk en wanneer ik stop, en sindsdien hoef ik daar niet meer met mezelf over te onderhandelen.
Wat de bestaande timers misten, is het deel dat een sessie echt beschermt. Er een starten betekent voor mij elke keer twee dingen extra: een focus aanzetten zodat niets me onderbreekt, en de muziek starten waarmee ik me concentreer. Twee handelingen aan het begin, twee aan het eind, en bij elk daarvan kon ik weer afdwalen. Tomatino doet daarom allebei zelf en zet ze terug als de pauze begint. Wat het voor de focus nodig heeft, brengt het mee.